Sd.Kfz. 205 · Field Log
Adolf Hitler dringt aan op een enorme "doorbraaktank" die elke bestaande pantsering kan doorstaan en elk doelwit kan vernietigen. Krupp en het ontwerpbureau van Ferdinand Porsche beginnen aan eerste studies voor een tank die alles wat tot dan toe gebouwd is, ver overtreft.
Het uiteindelijke ontwerp weegt ongeveer 188 ton en krijgt een 12,8 cm hoofdkanon met een 7,5 cm kanon ernaast in dezelfde toren. Omdat geen normale versnellingsbak het koppel van zo'n zwaar voertuig aankan, kiest men voor een benzine-elektrische aandrijving: een motor wekt stroom op die vervolgens elektromotoren bij de rupsbanden aandrijft.
De eerste romp (V1) is klaar voor rijproeven, nog zonder de echte toren: in plaats daarvan draagt het voertuig een gewicht ter grootte en gewicht van de uiteindelijke toren, puur om het rijgedrag te kunnen testen.
Een tweede romp (V2) krijgt de daadwerkelijke toren met bewapening. Omdat geen enkele brug het gewicht van de Maus kan dragen, is de tank uitgerust om rivieren tot enkele meters diep onder water door te waden, met een snorkel die de bemanning en motor van lucht voorziet.
De Maus blijkt te zwaar en te traag voor praktisch gebruik, en verslindt bovendien schaarse grondstoffen. Van de oorspronkelijk geplande series van honderden exemplaren worden uiteindelijk maar twee rompen voltooid.
Terwijl het Rode Leger nadert, proberen de Duitsers beide onvoltooide Maus-voertuigen onklaar te maken, zodat ze niet intact in vijandelijke handen vallen. Geen van beide heeft ooit een schot in gevechtsomstandigheden gelost.
Sovjettroepen vinden de wrakken van beide Maus-rompen bij Kummersdorf. De onderdelen worden naar de Sovjet-Unie verscheept voor nader onderzoek.
Sovjetingenieurs voegen de romp van het ene prototype samen met de toren van het andere tot één compleet exemplaar. Deze samengestelde Maus staat tegenwoordig in het Tankmuseum van Kubinka: het enige exemplaar ter wereld, en het heeft nooit een schot in de strijd gelost.
Technische specificaties